Każdego roku 15 sierpnia Polacy w kraju i za granicą oddają hołd polskiemu orężu. Państwowe Święto Wojska Polskiego zostało ustanowione na pamiątkę strategicznego zwycięstwa w Bitwie Warszawskiej z 1920 roku, stoczonej podczas wojny polsko-bolszewickiej. Batalia ta, powszechnie nazywana „Cudem nad Wisłą”, powstrzymała marsz Armii Czerwonej na zachód Europy, gwarantując suwerenność odrodzonej Rzeczypospolitej i wpływając na powojenne losy całego kontynentu.
Sierpień 1920 roku przyniósł kluczowy zwrot w przebiegu wojny polsko-bolszewickiej. Udane kontruderzenie znad Wieprza, przeprowadzone pod dowództwem marszałka Józefa Piłsudskiego, doprowadziło do rozbicia sił Frontu Zachodniego Armii Czerwonej i uratowało polską państwowość.
Pamięć o tym wydarzeniu szybko stała się fundamentem tradycji oręża polskiego. W 1923 roku decyzją ministra spraw wojskowych, gen. Stanisława Szeptyckiego, dzień 15 sierpnia został oficjalnie ustanowiony Świętem Żołnierza i był uroczyście obchodzony przez całą II Rzeczpospolitą aż do 1947 roku. Do tej chlubnej tradycji powrócono po przemianach ustrojowych. Ustawa Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z 30 lipca 1992 roku oficjalnie przywróciła obchody Święta Wojska Polskiego w tradycyjnej, sierpniowej dacie.
Obchody 15 sierpnia stanowią okazję do oddania hołdu wszystkim pokoleniom żołnierzy walczących o wolność i suwerenność ojczyzny, a także wyraz uznania dla codziennej służby współczesnego Wojska Polskiego.
Źródła:
- Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku – Święto Wojska Polskiego (muzeum1939.pl)
- Ustawa z dnia 30 lipca 1992 r. o ustanowieniu Święta Wojska Polskiego (Dz.U. 1992 nr 60 poz. 303)
- Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych gen. broni Stanisława Szeptyckiego z dnia 4 sierpnia 1923 r. (Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 30, poz. 375)
